Co może zapełnić pustkę, czyli o filmie Niedosyt

Hunter jest młodą mężatką w ciąży. Jej dnie wypełnia urządzanie nowego domu i czekanie na powrót z pracy swojego męża Richiego. Żyje w złotej klatce, w której w końcu zaczyna brakować przestrzeni i celu. Odczuwa też dotkliwą samotność – w relacji z Richiem nie ma głębi emocjonalnej, wokół niej nie ma też oddanych przyjaciół i rodziny. Hunter mimowolnie szuka czegoś, co mogłoby nadać jej codzienności jakiś cel i uczucie ekscytacji. W końcu jej uwagę przykuwają drobne przedmioty, w stosunku do których odczuwa irracjonalną potrzebę ich zjedzenia. Za pierwszym razem połyka szklaną kulkę, kolejnego dnia – pinezkę. Mimo bólu i ryzyka przełknięcie kolejnego przedmiotu staje się codziennym rytuałem – celem i ekscytacją, których tak jej brakowało. 

Recenzja filmu pod tytułem Niedosyt
Haley Bennett jako Hunter w filmie Niedosyt (materiały dystrybutora Velvet Spoon)

Sekret Hunter jednak szybko wychodzi na jaw. Po rutynowych badaniach trafia na stół operacyjny, żeby pilnie wydobyć zawartość jej żołądka. Gdy mąż oraz jego rodzina dowiadują się o zaburzeniu Hunter, są zszokowani, zniesmaczeni, ale próbują jak najprędzej skutecznie ją wyleczyć. Nie zastanawiają się jednak nad przyczyną jej zachowań – w końcu syndrom pica, czyli pociąg do zjadania niejadalnych przedmiotów, występuje czasem u kobiet w ciąży. Zmiana diety, dobra opieka medyczna i wzmożona kontrola – wydaje im się, że to powinno rozwiązać problem. Oczywiście przyczyny zachowań Hunter tkwią znacznie głębiej, z czego nawet ona sama nie zdaje sobie sprawy.

Przy okazji leczenia Hunter trafia na terapię, dzięki czemu stopniowo zostają ujawnione strzępki jej wcześniejszego życia oraz ostatnio towarzyszące uczucia. W jej wyznaniach widoczne jest poczucie braku kontroli nad swoim życiem i emocjami. Posuwanie się do ryzykownych zachowań miało nadać jej złudzenie kontroli i sprawczości. Ponadto w zwierzeniach często przewija się potrzeba wypełnienia pustki. W spojrzeniach Hunter maluje się ogromny głód uczuć, która próbuje zadowolić się jakąkolwiek namiastką bliskości. Bohaterka przywodzi na myśl zasmucone dziecko, pod względem swojej delikatnej urody, ale też zachowania – zazwyczaj posłuszna (mężowi i jego rodzinie), ale czasem melancholijna lub kapryśna. Złudzenie infantylności nie jest tu przypadkowe – Hunter w pełni nie mogła dorosnąć, bo wciąż towarzyszyły jej wyparte dziecięce doświadczenia odrzucenia, samotności i wstydu. Małżeństwo i stan ciąży jakoby przywróciły sytuację znaną jej z przeszłości – ponownie dawały jej poczucie złudnego bezpieczeństwa i komfortu, ale też powierzchowność uczuć, brak więzi i niezależności. Za impulsem do zrobienia czegoś nieoczekiwanego i irracjonalnego kryła się nieuświadomiona potrzeba wyrzucenia stłamszonych uczuć i zmiany. 

Recenzja filmu Niedosyt
Haley Bennett jako Hunter w filmie Niedosyt (materiały dystrybutora: Velvet Spoon)

Polskie tłumaczenie tytułu jest nadzwyczaj trafne, bo za działaniami Hunter znajduje się właśnie niedosyt – miłości, wsparcia, bezpieczeństwa, ale też wolności i samodzielności. Usiłuje go zapełnić dosłownie – poprzez destrukcyjne zachowania, ale jednocześnie ich wystąpienie, to pierwszy wyraźny przejaw ujawnienia się doświadczonej w przeszłości traumy. Kolejną oznaką jest zwiększona emocjonalność i w końcu nagła decyzja o ucieczce. Hunter nie ma konkretnego planu, próbuje wrócić do matki, ale ostatecznie decyduje się na konfrontację z biologicznym ojcem, za postacią którego kryje się najwięcej jej nienazwanych lęków. Rozmowa z nim – jakkolwiek niepokojąca biorąc pod uwagę przeszłość i obecne okoliczności – umożliwia jej w końcu nazwanie stłamszonych obaw. Hunter stopniowo zyskuje kontrolę nad swoim życiem, dzięki temu jest w stanie podejmować dojrzałe decyzje. Rezygnuje z pozornego bezpieczeństwa na rzecz niezależności i spojrzenia w głąb siebie i swoich pragnień.

Film Niedosyt to trzymający w napięciu dramat psychologiczny (chociaż trudno go zamknąć w jakichś ramach gatunkowych) opowiadający o procesie uświadamiania wypartych urazów psychicznych. U Hunter zaburzenie jest pierwszym przejawem stłamszonych od lat emocji, kolejnym próby nazwania swoich motywacji i uczuć. Finalnie dociera do głośnego nazwania swoich lęków i ostatecznie działania – porzucenia złudnego bezpieczeństwa na rzecz konfrontacji i trudnych decyzji, które w końcu mogą zapełnić ziejącą pustkę upragnioną wolnością i poczuciem własnej wartości.

oryginalny tytuł: Swallow
reżyseria i scenariusz: Carlo Mirabella-Davis
gatunek: dramat, thriller
produkcja: USA
ocena: 8/10

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza

Copyright © 2014 Wysoki Poziom Kultury , Blogger