Nikt nikogo nie zna – recenzja książki Elizabeth Strout Bracia Burgess

Nigdy wcześniej nie miałam okazji spotkać się z twórczością amerykańskiej autorki Elizabeth Strout. Po przeczytaniu Braci Burgess mogę jednak stwierdzić, że jeszcze na pewno sięgnę po inne jej powieści – autorka ma dużą zdolność do opisywania detali, tworzenia złożonych portretów psychologicznych, w tym opisywania emocji. Bo to właśnie emocje – poczucie winy, wstyd, samotność, lęk – naznaczają życiorysy bohaterów powieści Bracia Burgess.

Dusza, ciało i społeczeństwo – recenzja filmu Sztuka kochania

Sztuka Kochania pewnie stanie się kinowym hitem: repertuary polskich multipleksów od rana do wieczora wypełniają seanse filmu i co krok można się natknąć na jego reklamy. Ta wszechobecna promocja jednak nie razi, bo rzeczywiście to dobry film, i co więcej, poruszający wciąż aktualne problemy.

Kochajmy marzycieli – recenzja filmu La, La, Land

Gdy byłam dzieckiem, kilkakrotnie widziałam słynny musical Fame opowiadający o uczniach szkoły artystycznej. Chyba właśnie ten film sprawił, że dziś wciąż mam słabość do historii o marzycielach, którzy próbują spełnić swoje artystyczne aspiracje. Pewnie też dlatego nie mogłam nie zauroczyć się najnowszym filmem Damiena Chazelle'a. La, La, Land to romantyczna opowieść – jednak nie bez odrobiny goryczy – o marzeniach. 

Niedokończone dzieło – recenzja filmu Powidoki

O ile same losy artysty wybierającego wolność twórczą – pomimo okrucieństw panującego systemu politycznego – są poruszające, to ich filmowa interpretacja, niestety, głęboko rozczarowuje.

David Bowie i kosmiczna osobliwość

Mogę mówić wiele o albumach, kreacjach i utworach Davida Bowiego. Brakuje mi jednak słów, gdy mam powiedzieć, dlaczego jest dla mnie aż tak ważną postacią. Trudno mówić o czymś, co porusza najdelikatniejsze struny twojej wrażliwości i okazuje się cząstką ciebie. 

Poezja codzienności – recenzja filmu Paterson

Najnowsze dzieło Jim Jarmuscha to kameralne i spokojne kino. W Patersonie nie ma wielkiej historii ani wielkich dramatów, ale mimo to przekazuje więcej prawd o życiu niż niejeden "wielki film".

Co było dobrego w 2016 roku?

Chciałoby się rzec dramatycznym tonem, że w 2016 roku właściwie nic nie było dobrego. Pomijając już kwestie polityczno-społeczne, ten rok zabrał nam wielu artystów – w tym dla mnie najważniejszego, bo samego Davida Bowiego. Jednak mimo tej ponurej scenerii 2016 rok obfitował w świetne albumy muzyczne, filmy i seriale.